Sa isang maliwanag na koridor ng ospital sa Maynila, madaling araw na. Si Lena, 26 anyos, may suot na asul na uniporme ng tagapaglinis, tahimik na nagwawalis. Walang ibang tao. Kapag dumating siya sa harap ng pinto ng silid 303, palagi siyang humihinto. Hindi kumakatok. Hindi pumapasok. Tinitingnan lang ang pinto ng ilang segundo — tapos nagpapatuloy. Ngayong gabi, mas matagal siyang nanatili. Ang kanyang kanang kamay ay dahan-dahang bumaba sa hawakan ng walis — at para munang gusto niyang abutin ang pinto. Hindi niya ginawa. Lumayo siya. Pero ang kanyang mga paa ay mabagal.
Kinaumagahan. Bukas na ng kaunti ang pinto ng silid 303. Isang nurse ang lumabas at nakita si Lena na nakatayo sa labas. Tinanong siya: kilala mo ba ang pasyente doon? Umiling si Lena. Ngunit habang lumalayo ang nurse, nakita ni Lena sa bukas na pinto — ang kamay ng pasyente sa kama. Matanda na ang kamay. At may suot na bracelet. Asul at puting sinulid. Eksaktong kapareho ng sa kanya. Isang pares. Natigilan si Lena. Ang kanyang kanang kamay ay dahan-dahang umabot sa door frame — hindi pumapasok, hindi umaalis. Nanatili lang siya doon, hawak ang gilid ng pinto, at sa unang pagkakataon ngayong mga araw na ito, nagbago ang kanyang mukha.
Araw-araw, parehong oras, parehong pinto.
Hindi siya pumapasok — kahit gustong-gusto.
Ang bracelet sa kanyang pulso, sino nagbigay niyon?
Dito nagsisimula ang lahat.
Tinanong ng nurse — kilala mo ba siya?
Umiling si Lena. Pero ang bracelet sa loob ng silid — kapareho ng sa kanya.
Dito mo malalaman kung bakit hindi siya pumasok.
Angkop ba na pumasok ka kung alam mong huli na?
